De laatste tijd popte regelmatig de naam Masuro Emoto op in mijn hoofd en zijn onderzoek  naar en experimenten met water en rijst. Waarom begreep ik later en ontdekt u aan het eind van mijn verhaal. Toen ik zijn experiment voor het eerst zag in de documentaire ‘What the bleep do we know’ was ik onder de indruk hoe zich prachtige kristallen vormen bij goedheid, liefde en klassieke klanken en hoe zij verdwijnen als kwade intenties, haat of chemische stoffen water vergiftigen. Eén zin bleef mij bij: “het geeft te denken, wij mensen bestaan ook voor ruim 70% uit water...”


De les begon haar opmars in een gesprek met een vriendin, die vertelde dat zij zich niet gezien voelde door haar studiegenoten en docenten. Het maakte haar verdrietig; wat was er mis aan haar? Op dat moment herinnerde ik mij het rijst experiment en ik vertelde haar het effect van het briefje ‘ignore’ (of geen briefje) op een weckpot met rijst; die slaat na enige dagen zwart uit. Wellicht dat dit haar lijfelijke reactie kon verklaren...

De volgende aanraking met de waterkristallen was op facebook. Ik was geïnteresseerd in een lezing over ruzie in religie bij De Nieuwe Liefde in Amsterdam; ben uiteindelijk niet gegaan. Onder het bericht plaatste ene Hans Eringa een foto van de waterkristallen van de drie grote religies: Boeddhisme, Islam en Christendom. Alle drie even prachtig. Ik maakte er een screenprint van.

De derde aanleiding was het verdrietige nieuws dat een 94-jarige non, die ik zo af en toe bezocht en waarmee ik een bijzondere band voelde, op sterven lag. Ik tekende voor haar het ‘thank you’ waterkristal. Want in het midden zit zo mooi een hartje. Ik stuurde het haar toe om haar dank te zeggen voor de mooie ontmoetingen en gesprekken, maar vooral om wie zij is. Woensdag 7 december 2016 is zij gestorven.


Ik stond er niet zo bij stil dat ik meer dan anders bezig was met waterkristallen tot ik een manier zocht om mijn vader iets duidelijk te maken. Mijn moeder heeft de ziekte van Parkinson en haar al afnemende coördinatie was door een blaasontsteking totaal ontregeld geraakt. De schrik zat er goed in, ook bij mijn vader. Extra thuiszorg zorgde voor rust, maar ook voor onmacht bij mijn vader. Gelukkig knapte mijn moeder na haar kuur weer op. Mijn vader herpakte zich ook weer en nam zijn mantelzorgtaken als vanouds op zich. De toon waarop hij dat doet komt op mij niet altijd even vriendelijk over, terwijl hij zoveel liefde voor haar voelt. Maar goed, het is zijn manier en mijn moeder is er aan gewend. Alleen, ík heb er best moeite mee. In een nacht waarin ik lag te mijmeren hoe ik hem nou kan vragen het anders te doen, schoot Emoto weer in mijn gedachte. Aha, daarom poppen de waterkristallen op; zo kan ik hem laten zien waar ik in geloof: positieve woorden, emoties en gedachten werken helend. Thank you. Het gaat niet om dat hij verandert (een diepe buiging voor wat hij allemaal voor haar doet), maar dat ik uitleg hoe zijn aanpak op mij overkomt en waarom ik hem daarop aanspreek. De volgende avond heb ik hem het fragment uit ‘What the bleep do we know’ laten zien...



Wilt u het fragment ook zien? Dat kan via deze link